Naar de inhoud
Stel een vraag
Beleid Nieuws

De Digisprong-kater: digitalisering op school start bij een visie, niet bij een processor

De recente berichten over de Europese miljoenenclaim rond de Digisprong slaan in het onderwijs in als een bom. Voor mogelijk 40 miljoen euro aan gesubsidieerde IT-facturen dreigt Vlaanderen te moeten terugbetalen omdat de wetgeving op overheidsopdrachten onvoldoende werd nageleefd. Als IT-partner voor het onderwijs kijk ik naar deze situatie met gemengde gevoelens.

· Redacteur
Gepubliceerd 4 min lezen4 min
Zwart-witfoto van een glimlachende vrouw met lang haar en een strik om de hals, voor een microfoon, met een glas water op de voorgrond.

Door Ciska Schrooten, Business Director of Product Based Solutions (Econocom)

Er was immers de immense druk waaronder scholen tijdens de pandemie moesten digitaliseren. Maar op hetzelfde moment zie ik ook vandaag nog steeds dezelfde denkfout weerkeren: de manier waarop we naar IT op school kijken moet dringend veranderen. Want wanneer er budgetten vrijkomen voor digitaliseren, dan trappen heel wat scholen (gestuurd door de manier waarop subsidies en aanbestedingen zijn opgebouwd) in de klassieke valkuil. De beslissing wordt bijna uitsluitend genomen op basis van technische specificaties en budgetcriteria. Men vergelijkt processoren, opslagcapaciteit en schermgrootte, om daar vervolgens het goedkoopste prijskaartje aan te koppelen. IT wordt zo gereduceerd tot de eenmalige aankoop van een device.

Dat is de wereld op zijn kop. Een laptop is geen geïsoleerde hardwarekost, het is een leermiddel. En de keuze voor een leermiddel begint niet in een catalogus met specificaties, maar bij de visie van de school. De juiste denkoefening doorloopt volgens mij drie cruciale stappen. Eerst moet een school haar pedagogische visie op digitaal leren op papier zetten. Hoe willen we technologie in de klas integreren? Wat hebben de leerlingen en leerkrachten daarvoor nodig? Vervolgens vertaal je die visie naar concrete oplossingen: welke software, welke omkadering en welke gradatie van toestellen zijn vereist voor specifieke studierichtingen? Pas dan kan je aan de slag met het uitwerken van je aankoopprocedure of kijken binnen de bestaande raamcontracten welke devices deze oplossingen kunnen ondersteunen en welke kost daartegenover staat.

Het is op dat moment dat het belang van een robuust raamcontract, zoals die door de onderwijskoepels of andere instellingen (ref. Paradigm, Opdrachtencentrale, VITO,…) worden afgesloten, echt duidelijk wordt. Scholen die via deze weg instapten, hoeven vandaag de hete adem van Europese auditors niet in de nek te voelen. Raamcontracten bieden niet alleen juridische zekerheid en administratieve ontzorging, ze bieden idealiter ook de flexibiliteit om die visie op maat in de praktijk te brengen. Het klinkt volgens mij vrij logisch en toch hoor ik het onderwijs nu al massaal zuchten: “Zo’n visiegedreven aanpak, waarbij men niet in elke studierichting met hetzelfde standaardtoestel werkt, is onbetaalbaar voor een school.”

Toch hoeft dat niet zo te zijn. Ook hier is een mentaliteitswijziging nodig, waarbij we de focus moeten verleggen naar de zogenaamde Total Cost of Ownership (TCO). De reële kost van digitaal leren is namelijk veel meer dan enkel de aankoopprijs van een toestel. Wie louter naar het initiële prijskaartje van de hardware kijkt, vergeet de kosten die daarna volgen: herstellingen, dagelijkse ondersteuning voor leerkrachten, IT-to-IT support voor de school, en de manier waarop al deze diensten naadloos geïntegreerd worden. Vaak wordt een raamcontract nog te eng bekeken als een klassieke aankoopmodule waarbij de kous af is na betaling. Binnen een goed raamcontract kan je echter opteren voor as-a-service modellen of leasing. Deze benadering omvat wél die volledige TCO, inclusief alle broodnodige services, waardoor de totale kost voorspelbaar en gespreid wordt, en budgetten veel efficiënter worden ingezet.

Bovendien vergeten veel scholen, net als veel bedrijven overigens, dat de TCO verder verlaagd kan worden omdat ze letterlijk nog kapitaal in de kast hebben liggen. Oudere laptops, tablets en andere IT-infrastructuur die worden afgeschreven, hebben vaak nog een aanzienlijke restwaarde. Door deze waardevolle devices slim in te leveren voor hergebruik of recyclage, kan een deel van de nieuwe investering gedekt worden. Dit maakt een kwalitatief, service-gedreven IT-beleid niet alleen financieel haalbaarder, maar ook circulair en duurzaam.

De factuur van de Digisprong is een harde les. Laten we er de juiste conclusies uit trekken. Scholen moeten de ruimte en begeleiding krijgen om visiegedreven keuzes te maken. En dat op een manier die past binnen de krijtlijnen van flexibele raamcontracten. Pas dan wordt IT geen risicovolle kostenpost meer, maar een investering in de toekomst van ons onderwijs en haar leerlingen.


Dit is een ingezonden bijdrage van Ciska Schrooten, Econocom. Klik hier voor meer informatie over de oplossingen van het bedrijf.

Deel LinkedIn E-mail Facebook X
Over de auteur

Gastauteur Redacteur

Meer in Beleid